نمی دونم کجای این داستانم ولی می دونم نمی خوام اینجایی باشم که الآن من رو گذاشتی، بی زحمت چند خط بیار بالاتر.
نمی دونم تو کدوم فصلم ولی چرا وقتی سرو کله ی من پیدا میشه تو میری تو چند فصل عقب تر، گاهی وقتها هم جلوتر.
نمی دونم  تا کی باید صبر کنم که قهرمان داستان تو یه صفحه ی اتفاقی به من برسه، فعلا میرم بخوابم.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387ساعت 0:33  توسط مریم  | 

مرغ سحر ناله سر کن!
داغ مرا تازه تر کن!

زآه شرر بار این قفس را
برشکن و زیر و زبر کن

بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ
نغمه ی آزادی نوع بشر سرا

وز نفسی عرصه ی این خاک توده را
پر شرر کن، پر شرر کن

ظلم ظالم، جور صیاد
آشیانم داده بر باد

ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن

ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن

نوبهار است گل به بار است
ابر چشمم ژاله بار است

بعد از این تغییر مقام به شور میده و من دیگه نمی تونم بزنم

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387ساعت 23:39  توسط مریم  | 

نه قطره ای عرق، نه صدای نفس نفس زدن، نه هیچ فشاری، نه هیچ خستگی ای... آخه این چه جور پیاده روی ای است؟ اون وقت میگن چرا صبح ها با ما نمیای؟ تا حرفی هم می زنم میگن چیه مادر شوهر باز غر داری؟

پینوشت: از دستت خیلی عصبانی ام، آخه چرا تو کارهای پزشکی دخالت میکنی؟؟؟؟؟؟؟ فقط امیدوارم مشکلی پیش نیاد.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387ساعت 21:14  توسط مریم  | 

امروز مورد تشویق قرار گرفتم که دختر خوب و درسخونی دارم. الهی بگردم، خیلی سخت می گیرم براش.

بچه ام صبوره که هیچی نمیگه، به مامانش برده

+ نوشته شده در  جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت 23:30  توسط مریم  | 

نگرانم، از صبح تو فکرشم و اینقدر حرفش رو زدم که کتی هم خسته شد. حواسم پیش اونه ولی... چی کار باید بکنم؟ وقتی میگه خودش از عهده ی کارهاش برمیاد که من نمی تونم به زور برم کمک. مامان میگه احساس مسئولیت نمی کنم، شاید حق با اونه!!!

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 0:41  توسط مریم  | 

ازش که درس میپرسیدم چرت میزد. بهش گفتم بخواب بلافاصله ازش یه سوال دیگه پرسیدم، جواب نداد. نگاهش کردم خوابِ خواب بود. دلم براش سوخت پاشدم اومدم خونه!

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 22:18  توسط مریم  | 

حالم خوبه، حالم خوب نيست،حالم خوبه، حالم خوب نيست،حالم خوبه، حالم خوب نيست،...
چرا گلبرگهاي اين گل لعنتي تموم نميشه؟؟؟؟

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 13:8  توسط مریم  | 

یه برنامه ریزی کاملن فشرده برای امروز داشتم و خوشحال از اینکه این همه برنامه رو با هم قراره انجام بدم.

صبح سرحال از خواب بیدار شدم برنامه ی اول با موفقیت انجام شد. برنامه ی دوم بدون توجه به نظر من کنسل شد. برنامه ی سوم اصلن حرفش هم زده نشد...
درعوض به خواب ظهر رسیدم.

بدون دلیل زنگ زدم به سعید، انتظار نداشتم خودش گوشی رو برداره. هربار بعد از سلام و احوال پرسی سریع یه سوالی چیزی می پرسیدم این بار منتظر موند چیزی بگم، گفتم فقط می خواستم حالت رو بپرسم .گفت واقعن، باور نمی کنم! مطمئنی کامپیوترت مشکلی نداره؟

قبلن خاله بودم حالا شدم خاله سوسکه، میگه:

moragheb bash kasi pasho root nagzare
age pashoono root begzaran sedaye badi midi
darzemn leh mishi
va agar leh shodi kasi nist ke dige man bahash dardodel konam

فکر کنم حق داشته باشم بهش بگم عموزنجیرباف.

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 0:40  توسط مریم  | 

یه نگاه کرد به کیسه ی تو دستم و گفت: نمایشگاه بودی؟
-آره
_چطور بود؟
-فقط غرفه ی کودکانش رو دیدم.
-آخه واسه چی؟
...
و برعکس همیشه به جای جواب های سر بالا، همه چیز رو توضیح دادم و کلی حرف زدیم. رسیدیم به شعر و شاعری، به این که هرکدوم از آدمهایی که روبرومونن ممکنه از چه نوع شعری خوششون بیاد و دختری که هر دو معتقد بودیم فقط ممکنه اهل موسیقی باشه و نه چیز دیگه...
آدمی که حتی اسمش رو هم نمی دونم باعث شد نظرم رو درباره ی همه کس و همه چیز بگم، بدون اینکه به این فکر کنم که کی خوشش میاد و کی نه!

از اون موقع نشستم دارم پازل درست می کنم، خوب شد این یکی رو ندادم به آمینا. هم سرگرمم کرد و هم خیلی سخت بود!!!

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387ساعت 0:23  توسط مریم  | 

از وقتی وارد شد معلوم بود می خواد حرف بزنه، نشست روبروی من و شروع کرد به غر زدن. روم رو کردم اون طرف.

ساکت شد.

دوباره تا نگاش کردم شروع کرد بد و بیراه گفتن به همه، برخلاف همیشه به جای لبخند اخم کردم و روم رو برگردوندم.

ساکت شد.

وقتی دوباره نگاش کردم چشاش پر حرف بود ولی ساکت موند.

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 0:27  توسط مریم  |